Belofte maakt schuld

Een poosje geleden al heb ik beloofd mijn verhalen hier op te blijven plaatsen. Maar er gebeurd zoveel dat ik nauwelijks de tijd heb om naast mijn nieuwsbrieven en evaluaties ook een stukje voor de blog te schrijven. Dus voor diegene die echt benieuwd zijn naar de verhalen, je bent welkom om je aan te melden voor de nieuwsbrief die elke maand verschijnt ;)
Iemand anders vroeg me of ik niet misschien gewoon mijn evaluaties ook hierop kan plaatsen, maar dat betekent wel dat het in het engels is... Aangezien ik niet precies weet wie deze blog lezen weet ik niet of het een probleem is dat ik in het engels schrijf. Maar vandaar vandaag mijn evaluatie die ik net geschreven heb!

“Wash yourselves, make yourselves clean; put away the evil of your doings from before My eyes. Cease to do evil. Learn to do good; seek justice, rebuke the oppressor; defend the fatherless, plead for the widow.” Isaiah 1:16,17

July 14, Wednesday

Evaluation week 25, July 7 - 14 , 2010

It is really clear what God wants. He wants a heart that is obedient in following His ways. He wants us to learn how to do good. All throughout history, God has been writing the story of His faithfulness and love. He has given us everything, so we can be saved. And all He asks is to follow Him. He even gives us the promise that it will be well with us when we follow Him. Gods Word is so full of treasures (like Psalm 119 describes it), that it is sometimes overwhelming. Have you ever seen a movie or picture where a treasure is found and a little bit of the lit is opened? The glittering of the gold and jewels immediately catches your eye.. and that is only the beginning, the lit is not even fully opened yet, let alone that there is way more to discover under the first layer of treasures. That’s the same way it feels with the Bible sometimes. It’s like the treasure box is opened for just a glimpse of that what lays ahead. Jesus Himself prays for His disciples before He leaves the earth in John 17:3 “And this is eternal life, that they may know You, the only true God, and Jesus Christ whom You have sent.” Wow, an eternal life full of discovering more of the treasure that is only found in God Himself! And we will never stop discovering, because He is so Amazing. I realized that I have often made Him so much smaller than He in reality is. I am trying to carry burdens and do all kinds of things forgetting that the one that made the universe is just at my side. That the one that moves the mountains is willing to help when I just seek Him and acknowledge Him. Last Monday I was invited by my friend Mymy to visit the house of Prayer and God showed me something I am still trying to grasp. In Isaiah 1 it is clear that God doesn’t desire sacrifices or burnt offerings, but He desires obedience. In Isaiah 2 God repeats the same sentence a few times. “Enter into the rock, and hide in the dust, from the terror of the Lord and the glory of His majesty.” It was as if the word TERROR, lighted up for me. A little onward in verse 19 and 21 God continues: “When He arises to shake the earth mightily.” Maybe it is easier or nicer to speak about Gods love, but while God is fully LOVE and His compassion never ends. God is also TERRIFIC. He is Holy, Glorious, Majestic. No one can see His face and live! So when God asks our obedience it is really clear that He doesn’t take His love lightly. It is so true that salvation is found in grace alone, but we cannot continue to live in sin, so that grace may abound. Becoming a child of God, being adopted in His family will have lots of consequences. We need to lay down our own life in order to find Gods life in us. And if we choose to hold on to our own ways of living the Lord will Judge Righteous and Just.. with His Terror. Maybe I never really liked the picture of a smoking mountain when God gave the commandments to Moses. Maybe I have put my focus only on the Shepherd carrying His sheep. But God reminded me that I have to remember both. He is the Shepherd that came to seek and save the Lost, at the same time He is the one that makes the mountains melt like wax and He will shake the earth. No one knows how long God will still give us life here on earth, no one knows when He is coming back to judge righteously. But we do know that He will come and that our works will be tested as through fire. Have I done with my talent what He wanted me to do? Have I learned how to do good? How to show my love for Him in obeying Him? I am saying with Paul: ‘O wretched man that I am! Who will deliver me from this body of death? I thank God – trough Jesus Christ our Lord!’
Day by day I have to learn to crucify my flesh with its sinful desires (take up your cross) and allow Jesus to take over. Thanks and Glory be to God who is faithful and just to cleanse me from all unrighteousness and give me a new life in Christ Jesus. And the deeper I will abide in Him the more He will allow the fruits of obedience and good works to grow. The works that He has already prepared for me!
Thank you for letting me share with you some of the spiritual journey God is taking me through. And thank you for being a part of it in your faithful prayers and support to me! May I say just once more with Paul: ‘And this I pray, that your love may abound still more and more in knowledge and all discernment.’ (Philippians 1:9)

What has happened:
Since I have shared so much in my introduction already just a little bit of some other things that have happened the past week. God has really blessed me last week with the opportunity to visit the first family in Umapad with a small gift. It really opened my eyes for more of the needs in this community and the lives of this children. It breaks my heart to just understand a little bit more of what they are going through. Pray that God will really shine His light in this place. For the rest I am very happy with the flannel pictures that I use for every outreach now. And the people in Tres were also very excited about it. A lot of time is still going into preparing food, buying, cutting and cooking. During this times of cutting vegetables I can meditate on the spiritual food God has been giving me, so that is one of the reasons I shared so much of my spiritual journey with you today. Just let me know if you want to know other things!

What will be happening:
We just welcomed another short-term stepper from Switzerland yesterday. She will stay for four weeks. With Cres I will also prepare Friday afternoon teachings for the Teens. Which can be anything and will probably include some teaching on Hygiene and Health, Baking skills and creative skills. This Friday I will try to give them a lesson on AIDS. This Saturday there will be a baptism from the teens from different outreaches, I still have to find out how I am going to combine that with my normal Saturday outreaches. So enough to keep me going!

En nog een extratje.. mooie plaatjes van de Filippijnen toen mijn broer bij me op bezoek was en we het eiland van Cebu beter bekeken hebben.

2 Juni

Met alle nieuwsbrieven en nu ook mijn evaluaties in het engels heb ik deze blog niet zo goed bijgehouden. Maar dat betekent absoluut niet dat er niets in mijn leven gebeurd. Er gebeurd juist heel veel!
Zo heb ik bijvoorbeeld vorige maand veel mogen reizen en zo meer van de Filippijnen mogen zien en ontdekken. U kent vast wel het programma: ‘ter land, ter zee en ter lucht’. Nou dat heb ik ook mogen ervaren. Allereerst mocht ik naar Manila vliegen naar het hoofdkantoor van OM in de Filippijnen. Na een dagje daar wachten en nieuwe mensen ontmoeten, mochten we ‘s avonds opweg naar de plek waar we onze training voor de Global Challenge zouden hebben. Eerst met al onze bagage in een jeepney gepropt om rond 23.00 uur in een bus te kunnen stappen die ons naar het noorden zou brengen, naar Baguio (hoog in de bergen). Rond een uur of 4.00 in de ochtend kwamen we stijf en vermoeid aan in Baguio, waar we meteen konden voelen dat we in de bergen beland waren, want het was ontzettend koud. Zelfs met een trui en een jas aan zat ik nog te rillen, na de hitte van de afgelopen maanden, was ik deze kou niet meer gewend. Eerlijk gezegd was het een welkome afkoeling! We moesten wel bijna een uur wachten voor een jeepney die ons naar onze eindbestemming zou brengen in Trinidad. Eenmaal daar konden we genieten van een prachtig uitzicht over de met groen bedekte bergen. De plek waar we zouden slapen was wel zo’n honderd trap treden naar beneden en zo kwam het dat we voor elke maaltijd eerst een goede oefening moesten verrichten, omdat we eerst omhoog moesten klimmen! Dat hielp in ieder geval goed voor de eetlust. Voor mij en de andere drie buitenlanders was het ook wel even wennen om drie keer per dag rijst te eten, maar na het naar boven klimmen ging alles er naar smaak in. En al leek het voor mij alsof mijn ontbijt en lunch ook avondeten was, het smaakte prima.
In Trinidad verbleven we een week, het was een week vol training en voorbereiding voor de outreach. Nu had ik met mijn Doulos ervaring al aardig wat training gehad, maar ik blijf nieuwe dingen leren. Zo hadden we praktische sessies waarin we manieren mochten leren en oefenen om het evangelie op een interessante en boeiende manier met illustraties te presenteren. Zoals touw illustraties, ballon illustraties en sketch bord. Zelf mocht ik verschillende drama’s aan de groep aanleren. Ook hadden we sessies over het opzetten van kinderprogramma’s. En elke dag stonden we kort stil bij het belang van zending en Gods opdracht om de volken te bereiken met zijn goede nieuws. ‘s avonds werden we bemoedigd in onze persoonlijke wandel met God en uitgedaagd in ons spirituele leven. Aan het begin van de week werden we ook in vier groepen opgedeeld zodat we in onze groep konden voorbereiden op de taak die we zouden hebben, wanneer we erop uit zouden gaan.
Aangezien we met vier buitenlanders waren had elke groep een buitenlander. Nu ben ik met de Doulos gewend de enige Nederlander in de groep te zijn, maar dan ben ik ook in een groep waar bijna iedereen de enige is van zijn nationaliteit. Nu was ik de enige Nederlander en al mijn andere groepsgenoten van dezelfde nationaliteit. Dit was een van de grootste uitdagingen gedurende onze outreach, omdat ik geen woord verstond van wat ze tegen elkaar zeiden. Maar God is trouw en Hij heeft er voor gezorgd dat ik niet al te veel brokken heb gemaakt in mijn frustratie over de taal barriere. Hij is de enige die eenheid brengt ook in diversiteit. Met deze groep bijzondere mensen mocht ik na de training verder op reis. Mijn team ging naar Mindoro een ander eiland van de Filippijnen. Vroeg in de morgen nadat de drie andere teams vertrokken waren, mochten wij met de auto van de OM directeur terug naar Manila, hier hadden we onze eerste ontmoeting met de organisatie waar we mee samen zouden werken ‘steps of faith’. We verbleven twee nachten in Manila, en zo hadden we meer tijd om voor te bereiden. Vanuit Manila reden we met de bus naar Batangas, waar we de boot namen om naar Mindoro te varen. (Als u zich af vroeg waar het ‘ter zee’ gedeelte bleef, dan heeft u het nu ontdekt.) Zo’n kleine boot was wel even wat anders dan de Doulos, maar ik heb enorm genoten van deze anderhalf uur vaart, de zee heeft toch een enorme aantrekkingskracht! Eenmaal aangekomen in Mindoro zijn we naar Shekinah gereden, waar we mochten verblijven in het stafhuis van ‘steps of faith’. Dit was voor mij de eerste keer om zeven dagen zonder elektriciteit te leven, te slapen op een houten bed zonder matras en te koken op een houtvuur buiten het huis. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik dit mee mocht maken en ik zie hoe gezegend ik ben door mijn hele leven heen. Zelfs de Doulos is luxe vergeleken met de omstandigheden in dorpjes zoals Shekinah! Maar God vergeet al deze mensen niet en Hij zal Zijn recht laten zegevieren. De vraag is of wij aan Gods kant staan en meewerken aan het brengen van Zijn recht, of werken we Hem tegen. Als we Hem tegen werken zullen we uiteindelijk aan het korste eind trekken. Want Zijn oordeel zal voor eeuwig standhouden en Zijn oordeel zal rechtvaardig zijn!
Eenmaal terug in Cebu mocht ik genieten van een tienerkamp om vervolgens een andere reis te mogen maken naar het eiland Siquijor. De bijgevoegde foto's zijn van onze tijd in Siquijor een van de mooiste plekjes die ik tot nu toe in de Filippijnen heb gezien. Maar het verhaal hierover komt later, zodat jullie niet alles in een keer hoeven te lezen!
"Your mercy, O Lord, is in the heavens; Your faithfulness reaches to the clouds. Your rigteousness is like the great mountains; Your judgements are a great deep; O Lord, You preserve man and beast. How precious is Your lovingkindness, O God! Therefore the children of men put their trust under the shadow of Your wings."
Psalm 36:5-7

Groetjes,
Mirjam

Schoolreisje

Vandaag zijn we met de kinderen van de daycare op schoolreisje geweest. En wat een belevenissen weer. Zoals gewoonlijk op z'n Filippijns veranderde er wat plannen op het laaste ogenblik, zodat we in plaats van half zeven 's ochtends van huis te vertrekken pas om half 9 vertrokken. Uiteindelijk moesten we toen nog wachten op de bus, die te laat bij de Day Care was aangekomen en dus ook te laat bij ons was.
Het was zo bijzonder om alle enthousiaste kindergezichtjes te zien op de grote stoelen in de bus. Bijna allemaal hadden ze of een ouder of een begeleider mee op de trip. Ik zou eigenlijk ook een meisje bij me moeten houden, maar of ze nu bang voor me was of er was iets anders, ik weet het niet, maar ze wilde niet bij me in de buurt komen. Normaal gesproken in de Day Care geeft ze helemaal geen problemen, maar goed er waren genoeg begeleiders om bij haar in de buurt te blijven.
Later liep ik met Isabel rond die niet bij Raphael wilde blijven, maar Isabel was zo enthousiast dat ik moeite had om haar bij te houden.
Onze eerste stop was bij een vlindertuin, nou had ik me daar wel wat anders bij voorgesteld van te voren. Maar goed er waren vlinders en na een saai praatje van zo'n 20 minuten mochten de kinderen dan ook echt de tuin in, waar een aantal ook een rups konden vast houden en een cocon. Sommige kinderen waren echt geinteresseerd, maar anderen waren meer bezig met het eten van snacks en snoepjes, of zij iets van de vlinders gezien hebben vraag ik me af.
Aangzien de tuin niet zo groot was en er ook een nieuwe groep voor de deur stond, gingen wij naar onze volgende bestemming.
Waar de meeste kinderen meteen op de kleine speelplaats afrenden, voor hen is zoiets kleins al bijzonder genoeg. Maar natuurlijk waren we niet in Crocolandia beland om met een glijbaan en wipwap te spelen maar om de krokodillen te bekijken. Maar eerst mocht er gegeten worden. Iedereen had zijn eigen lunch pakketje mee.. rijst met kip, rijst met ei, rijst met worst.. wat dan ook maar zolang er maar rijst bij was. Want zonder rijst heb je hier in de Filippijnen niet echt gegeten :)
Daarna begon de griezelige toer langs alle verschillende krokodillen verblijven, we mochten zelfs toekijken hoe een krokodil kip gevoerd kreeg met behulp van een lange hengel. Nou die logge beesten kunnen aardig omhoog komen om hun hapje eten uit de lucht te vissen!
Sommige kinderen vonden het zo eng dat ze zich aan hun moeder vastklemden terwijl we anderen in de gaten moesten houden om niet hun handen door het hek te steken of op de spijlen van sommige hekjes te gaan staan. Aan het eind van de tour hadden we wel zo'n 8 krokodillen gezien, een enorme schildpad verschillende vogels en uilen, een struisvogel (een hele grote!) een soort luiaard achtig beest en twee enorme slangen.
Als toetje mochten de kinderen een slang vasthouden of aaien. Volgens mij waren sommige moeders nog banger dan de kinderen. En de paar grote broers die mee waren die waren natuurlijk het dapperste en hielden hun kleine broertje of zusje de slang voor hun neus todat die het op een rennen zetten.
Maar het meeste plezier werd eigenlijk gemaakt in het kleine speeltuintje met een glijbaan twee (kapotte) wipwaps en een klimrek. Zelfs de twee schommels waren buiten gebruik omdat ze gebroken waren. Gelukkig dat de kinderen dat allemaal niet zo veel uit maakt, voor hen was het een hele belevenis en het zal ze vast nog lang bijblijven.
Vorig jaar waren ze met schoolreisje naar het vliegveld gegaan om vliegtuigen te bekijken en daarna naar de Doulos, misschien dat ik ze toen wel gezien heb, maar niet kendde. En nu een jaar later mocht ik mee op schoolreisje. Ik zou wel willen dat al deze kinderen de zelfde mogelijkheden zouden kennen die ik zelf gekend heb. Maar ik zie wel in hoe extra dankbaar ik mag zijn voor alles wat ik heb mogen meemaken als opgroeiend kind in Nederland. En voor deze kids blijf ik bidden dat ze een verschil zullen mogen maken in de wereld waarin ze leven. Alleen God kan hun levenssituatie aanraken en ten goede keren. Wat ben ik dankbaar dat de kids in ieder geval zichtbaar kunnen genieten, ook van zo'n klein uitje.

Zo nu zijn jullie ook weer een beetje op de hoogte!

Indrukken van Cebu

Foto's tijdens het programma op dinsdagavond, waar de straatkinderen eten krijgen!


Alhoewel ik niet zo regelmatig deze blog bijgehouden heb, is er wel van alles gebeurd. Zoals je in de veranderde inleiding kunt lezen, leef ik niet meer in zee, maar in Cebu in de Filippijnen! Een hele omschakeling!
Vorig jaar was ik ook hier, maar dan wel aan boord van de Doulos, met mijn vele internationale Doulos vrienden. Nu kan ik pas echt meer van de cultuur proeven, langzaam de taal leren spreken en onder de mensen leven.
Elke dag valt er wel weer iets te leren, daar blijft het leven boeiend van. Vanmorgen mocht ik eerst in de kerk en daarna in een stadswijk een bijbelverhaal vertellen met behulp van een schetsbord. In de kerk kwamen 10 kinderen naar het programma en in Umapad een wijk van Cebu kwamen er wel zo'n 50. Helaas was er wat miscommunicatie en zaten de kinderen of op hun slippers of op hun hurken naar het verhaal te luisteren want er waren geen matten om op te zitten. Het was mijn eerste keer om het verhaal met het schetsbord te vertellen, dus wel wat kleine foutjes, maar over het algemeen ging het toch vrij goed. Nu zit ik echter wel met groene waterverf vlekken op mijn t-shirt, maar die was ik er zo wel weer uit. In mijn enthousiasme gooide ik het bakje verf over mezelf heen :)
Maar met behulp van het schetsbord en mijn drie vrienden (een kort, middel en lang touwtje) kon ik wel duidelijk uitleggen aan de kinderen hoe belangrijk het is om een keuze te maken voor Jezus.
Nu gebruik ik nog vertaling, misschien dat ik aan het eind van de 10 maanden hier wel een aardig eindje kom in de lokale taal (Cebuano).
Nu kan ik alleen nog maar zeggen dat ze stil moeten zijn, moeten luisteren, moeten gaan staan of zitten, maar langzaam maar zeker wordt mijn woordenschat vergroot. Dat lukt ook wel wanneer de kinderen tegen je blijven kletsen, ook als je ze niet verstaat :)
De afgelopen tijd zijn er hele mooie momenten geweest met de kinderen, en andere moment is het gewoon moeilijk om te zien in welke armoede mensen hier kunnen leven en hoe enorm de verschillen kunnen zijn. De komende tijd zal echt een tijd zijn om te ontdekken wat mijn plaats hier is. Ontdekken hoe ik tot een zegen kan zijn met alles wat God mij heeft toevertrouwd, vooral voor hen die vanwege vele verschillende omstandigheden, veel minder mogelijkheden kennen in dit leven.

Kamergenootjes

Ik en mijn kamergenoten op de GO-conference, Debora (uit Duitsland) en Renata ( uit Brazilie)

Go-conference

Hoi Allemaal!

Hoe is het met jullie? De vakantie is nu echt voor bijna iedereen over. Op het moment van schrijven ben ik in Dalfsen voor de 10 daagse Global Oriëntation Conference. Over een weekje (DV) zal ik naar Australië gaan. Maar niet alleen er gaan zo’n 70 mensen vanuit de conferentie naar Australië.
En op de conferentie zijn wel meer dan 300 mensen aanwezig van zoveel verschillende landen en zoveel verschillende culturen. Het is echt bijzonder, om dit allemaal mee te mogen maken.
Zo was er gisteravond, zondag 24 augustus een avond om onze verschillen te vieren. Echt geweldig om te zien. Er zijn mensen uit, Duitsland, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Finland, Denemarken, Noorwegen, Rusland, Oekraïne, Albanië, Polen, China, Zuid Korea, Thailand, Australië, New Zeeland, USA, Canada, Brazilië, Engeland, Ierland, Israel en dan ben ik er nog een paar vergeten.
En al deze mensen zijn bij elkaar gekomen voor een doel, om God te prijzen en zich verder voor te bereiden op de taak die voor hen ligt om Christus te laten zien aan de mensen om hen heen, waar ze ook heen gaan.

Het programma op de conferentie is druk maar ook erg leerzaam. Elke dag is weer een verassing. We staan stil bij de belangrijkste waarden van OM, zoals: het kennen en eren van God, leven in overeenstemming met Gods woord, het reflecteren van diversiteit, het liefhebben en waarderen van alle mensen.
En komende week komen er nog een paar van deze onderwerpen. Afgelopen week hebben we onder andere ook stil gestaan bij onze eigen culturele achtergrond, bij ons karakter en bij de geschiedenis van OM. En vooral als je hoort over deze geschiedenis en al de wonderbaarlijke dingen die in de afgelopen 50 jaar zijn gebeurd, en te bedenken daar nu onderdeel van te mogen zijn en verder te mogen bouwen in dit werk, is dat overweldigend.
Heb jij wel eens in een auto gezeten en van God de opdracht gekregen om ergens in een moslim land zomaar voor een bepaald huis stil te staan om te bidden voor de mensen in dat huis, terwijl je ze niet kent? Om dan vervolgens 6 jaar later iemand tegen te komen op een Bijbelschool die op exact diezelfde dag in die stad, in die straat tot geloof is gekomen omdat ze iets van Gods geest had opgemerkt en toen op zoek is gegaan naar God. Ik ook niet, maar zulke wonderlijke dingen gebeuren.
God wil dat we Hem meer en meer leren kennen en met elkaar Hem laten zien aan de wereld. En met al onze verschillen, al onze karakters en achtergronden, de manier waarop God ons gemaakt en gevormd heeft, zijn we een lichaam. En met elkaar laten we meer van Gods grootheid zien.

Ook erg grappig waren de Nederlandse spelletjes die al groepen moesten doen, wij als Nederlanders stonden bij de spelletjes dus ik heb alle groepen uitgelegd hoe ze moesten blikgooien. Maar er werd ook koek gehapt en snoep gehapt (in meel) of spijkerbroek gehangen. Sommige mensen kunnen echt niet touwtjespringen. En iedereen doet de spelletjes op zijn eigen manier. Zo gooiden de Duitsers zo hard dat ik mijn ballen voor het blikgooien al snel kwijt was. En gooiden de Koreanen zo voorzichtig dat de bal nooit de stapel blikken kon bereiken.
En hebben jullie wel eens iemand hagelslag in zijn melk zien gooien niet wetend dat het erg lekker is op brood?
Of aan tafel gezeten met een of andere rubberelastiekjes snuiver? Of te wel hij probeert iedereen wijs te maken dat hij elastiekjes opsnuift maar ondertussen is hij erg goed in allerlei trucjes met de elastiekjes, echt bizar hoe hij dat voor elkaar krijgt en dan weet hij er ook nog een goed verhaal bij te vertellen. Over hoe de mens gevangen was in zonden en dat Jezus van de hemel naar de aarde kwam om de mensen te bevrijden en in eens zijn de elastiekjes die eerst vast zaten in elkaar weer los.
Ja, ik ontmoet bijzondere mensen en leer bijzondere dingen, en ik weet dat ik nog veel te leren heb. Ik zie uit naar wat God gaat doen.
Vandaag hadden we ook een heel bijzondere training. Het was een simulatie vanaf het aanvragen van een visa tot daadwerkelijk in een totaal andere cultuur terecht komen. We ondervonden problemen bij het aanvragen van ons visa, want waarom wil je drie maanden naar dat land toe als groep, dan moet je een goed sluitend verhaal hebben. Daarna het kopen van een ticket, dat ging redelijk al moesten we voor een groepslid opnieuw een visa aanvragen. De simulatie vlucht in de bus met een blinddoek voor was ook aardig spannend, we konden niets zien en de bus ging expres schokkend een paar rondjes rijden. Maar het ergste was nog wel de plek waar we aankwamen, het immigratie kantoor. Daar werden sommige mensen uit de groep gehaald, water werd weggegooid, sommige tassen werden helemaal leeg gehaald bij sommige deden ze net of er drugs in zat. Bijbels werden in de prullenbak gegooid, en er werden veel vragen gesteld over wat je mee had en wat je ging doen. Had je bijvoorbeeld je badge van OM nog om dan vertrouwden ze je niet en wilden weten wat OM was, als je niet meteen antwoord kon geven over naar welk hotel je ging dan was je ook meteen verdacht. Mensen belanden in de gevangenis, je moest geld betalen om verder te komen. Er stond keihard muziek aan in een kleine ruimte waar de officers sigaren rookten en waar overal wierook stond te branden, naast bordjes waarop stond ‘no smoking area’ . Tja dat zet je wel aan het denken, hoe voorbereid ben je, als er straks echt iets gebeurd. Nu zal dat voor mij niet heel snel het geval zijn in Australië, maar er kan van alles gebeuren.
Eindelijk veilig op de plaats van bestemming kregen we een cultuurervaring, met mensen die geen woord Engels spraken en wij die geen woord van hun taal spraken. Tja hoe zeg je dan dat je genoeg koffie hebt gehad en dat je echt geen koekje meer hoeft. Hoe zeg je überhaupt beleefd dankuwel. En hoe zeg je eigenlijk gedag, zonder dat je ze teleurstelt of zelfs beledigd.
Het was een bijzondere ervaring. En de mensen die deze simulatie op hebben gezet kunnen erg goed toneel spelen, vooral de officers waren erg intimiderend en konden bijna iedereen de stuipen op het lijf jagen, zelfs al weet je dat het niet echt is, het leek erg echt.
En dan te bedenken dat er echt mensen in de gevangenis belanden omdat ze een bijbel bij zich hebben of iets verkeerd hebben gezegd. Soms moet je echt voorzichtig zijn, vooral in bepaalde landen.

Dit even in het kort over hoe het op de conferentie aan toe gaat. Tot het eind van de conferentie 30 augustus ben ik nog te bereiken via mijn hotmail adres, daarna weet ik nog niet. Ik zal op 30 augustus om 14.00 vliegen in plaats van 12.00, maar ze gaan wel proberen om ons al met de groep van 12.00 in te checken, dus dat wordt wachten achter de douane. Ik ben benieuwd, hoe alles gaat lopen, 70 mensen die bij elkaar horen en die twee verschillende vluchten hebben dat wordt nog interessant.

Veel liefs en groetjes uit Dalfsen!

De tijd vliegt

Wat gaat de tijd snel, er is afgelopen tijd weer vanalles gebeurd zoals ook in de nieuwsbrief te lezen viel. Voor veel mensen is het bijna zomervakantie, vandaag liegen de temperaturen er ook niet om. En de tijd van afscheid nemen komt nu snel dichterbij, sommige mensen nemen nu al afscheid omdat ik ze door de verschillende vakantie plannen niet meer zie.
Het is echt raar om te bedenken dat ik ze dan een hele poos niet zal zien, gelukkig komen er genoeg nieuwe mensen voor in de plaats de komende twee jaar. Zo heb ik afgelopen zaterdag een voorbereidingsdag gehad in Emmeloord waar ik ook de andere vier Douloids voor het eerst heb ontmoet. We gaan na de conferentie dus met z'n vijfen richting Australië naar de Doulos.
Ik zal ze even introduceren omdat ik het de komende twee jaar wel vaker over ze zal hebben. We zitten immers in het zelfde schuitje? Eigenlijk moet ik 'schip' zeggen...
Maar mijn reisgenoten zijn: Mariska (staat al vier jaar voor de klas), Maurits (net zijn vwo diploma gehaald en wil misschien theologie gaan studeren), Jasper (een bekende van Andries en Iesja, hij is kok) en Gerard (wel bekend bij Jan-Willem Bol en Arlieke, aangezien hij het zelfde jaar op de EH heeft gezeten).
De andere Nederlanders die al aan boord zijn ken ik nog niet maar zal ik snel genoeg leren kennen.

Op dit moment ben ik al aardig aan het verhuizen en wordt mijn kamer steeds leger. Ook moet ik al kleren uit gaan zoeken, wat kan wel mee, wat blijft hier, voor de verschillende moslim landen zijn er een heel aantal kleding voorschriften. Zo krijgt mijn vertrek steeds meer vorm. Vandaag vertelde ik aan een aantal bewoners op de woongroep waar ik nu werk dat ik op een schip ga varen dat bijna in hetzelfde jaar gebouwd is als de Titanic, grote hillariteit. Eén jongen zag het al helemaal voor zich en wilde wel mee naar Australië. Het is gek om te bedenken dat het werk wat ik nu met plezier doe straks niet meer mijn werk is, dat ik dan weer heel andere dingen doe. Omdat ik nog niet weet wat, kan ik me daar maar moeilijk een voorstelling van maken. Maar ook dat komt op zijn tijd. God heeft me duidelijk laten zien dat dit zijn weg is voor mij, op dit moment in mijn leven en wat er komt mag ik aan Hem toevertrouwen, Hij is immers de regisseur, de kapitein, de Almachtige.

Ik zie uit naar wat komen gaat, en ik hoop ook dat velen van jullie me op de hoogte zullen blijven houden van wat er in jullie leven speelt, ik vind het leuk om mails en berichtjes te lezen! En het zou ook leuk zijn wanneer ik jullie op mijn uitzenddienst kan verwelkomen om daarna afscheid te kunnen nemen.
Zondag 17 augustus is mijn uitzenddienst vanuit de Evangelische Gemeente te Dieren. De dienst begint om 10.00 en na afloop is er gelegenheid om afsheid te nemen. Hoe en wat precies weet ik nog niet helemaal, maar dat zul je nog wel horen. Tot dan?