Belofte maakt schuld

Een poosje geleden al heb ik beloofd mijn verhalen hier op te blijven plaatsen. Maar er gebeurd zoveel dat ik nauwelijks de tijd heb om naast mijn nieuwsbrieven en evaluaties ook een stukje voor de blog te schrijven. Dus voor diegene die echt benieuwd zijn naar de verhalen, je bent welkom om je aan te melden voor de nieuwsbrief die elke maand verschijnt ;)
Iemand anders vroeg me of ik niet misschien gewoon mijn evaluaties ook hierop kan plaatsen, maar dat betekent wel dat het in het engels is... Aangezien ik niet precies weet wie deze blog lezen weet ik niet of het een probleem is dat ik in het engels schrijf. Maar vandaar vandaag mijn evaluatie die ik net geschreven heb!

“Wash yourselves, make yourselves clean; put away the evil of your doings from before My eyes. Cease to do evil. Learn to do good; seek justice, rebuke the oppressor; defend the fatherless, plead for the widow.” Isaiah 1:16,17

July 14, Wednesday

Evaluation week 25, July 7 - 14 , 2010

It is really clear what God wants. He wants a heart that is obedient in following His ways. He wants us to learn how to do good. All throughout history, God has been writing the story of His faithfulness and love. He has given us everything, so we can be saved. And all He asks is to follow Him. He even gives us the promise that it will be well with us when we follow Him. Gods Word is so full of treasures (like Psalm 119 describes it), that it is sometimes overwhelming. Have you ever seen a movie or picture where a treasure is found and a little bit of the lit is opened? The glittering of the gold and jewels immediately catches your eye.. and that is only the beginning, the lit is not even fully opened yet, let alone that there is way more to discover under the first layer of treasures. That’s the same way it feels with the Bible sometimes. It’s like the treasure box is opened for just a glimpse of that what lays ahead. Jesus Himself prays for His disciples before He leaves the earth in John 17:3 “And this is eternal life, that they may know You, the only true God, and Jesus Christ whom You have sent.” Wow, an eternal life full of discovering more of the treasure that is only found in God Himself! And we will never stop discovering, because He is so Amazing. I realized that I have often made Him so much smaller than He in reality is. I am trying to carry burdens and do all kinds of things forgetting that the one that made the universe is just at my side. That the one that moves the mountains is willing to help when I just seek Him and acknowledge Him. Last Monday I was invited by my friend Mymy to visit the house of Prayer and God showed me something I am still trying to grasp. In Isaiah 1 it is clear that God doesn’t desire sacrifices or burnt offerings, but He desires obedience. In Isaiah 2 God repeats the same sentence a few times. “Enter into the rock, and hide in the dust, from the terror of the Lord and the glory of His majesty.” It was as if the word TERROR, lighted up for me. A little onward in verse 19 and 21 God continues: “When He arises to shake the earth mightily.” Maybe it is easier or nicer to speak about Gods love, but while God is fully LOVE and His compassion never ends. God is also TERRIFIC. He is Holy, Glorious, Majestic. No one can see His face and live! So when God asks our obedience it is really clear that He doesn’t take His love lightly. It is so true that salvation is found in grace alone, but we cannot continue to live in sin, so that grace may abound. Becoming a child of God, being adopted in His family will have lots of consequences. We need to lay down our own life in order to find Gods life in us. And if we choose to hold on to our own ways of living the Lord will Judge Righteous and Just.. with His Terror. Maybe I never really liked the picture of a smoking mountain when God gave the commandments to Moses. Maybe I have put my focus only on the Shepherd carrying His sheep. But God reminded me that I have to remember both. He is the Shepherd that came to seek and save the Lost, at the same time He is the one that makes the mountains melt like wax and He will shake the earth. No one knows how long God will still give us life here on earth, no one knows when He is coming back to judge righteously. But we do know that He will come and that our works will be tested as through fire. Have I done with my talent what He wanted me to do? Have I learned how to do good? How to show my love for Him in obeying Him? I am saying with Paul: ‘O wretched man that I am! Who will deliver me from this body of death? I thank God – trough Jesus Christ our Lord!’
Day by day I have to learn to crucify my flesh with its sinful desires (take up your cross) and allow Jesus to take over. Thanks and Glory be to God who is faithful and just to cleanse me from all unrighteousness and give me a new life in Christ Jesus. And the deeper I will abide in Him the more He will allow the fruits of obedience and good works to grow. The works that He has already prepared for me!
Thank you for letting me share with you some of the spiritual journey God is taking me through. And thank you for being a part of it in your faithful prayers and support to me! May I say just once more with Paul: ‘And this I pray, that your love may abound still more and more in knowledge and all discernment.’ (Philippians 1:9)

What has happened:
Since I have shared so much in my introduction already just a little bit of some other things that have happened the past week. God has really blessed me last week with the opportunity to visit the first family in Umapad with a small gift. It really opened my eyes for more of the needs in this community and the lives of this children. It breaks my heart to just understand a little bit more of what they are going through. Pray that God will really shine His light in this place. For the rest I am very happy with the flannel pictures that I use for every outreach now. And the people in Tres were also very excited about it. A lot of time is still going into preparing food, buying, cutting and cooking. During this times of cutting vegetables I can meditate on the spiritual food God has been giving me, so that is one of the reasons I shared so much of my spiritual journey with you today. Just let me know if you want to know other things!

What will be happening:
We just welcomed another short-term stepper from Switzerland yesterday. She will stay for four weeks. With Cres I will also prepare Friday afternoon teachings for the Teens. Which can be anything and will probably include some teaching on Hygiene and Health, Baking skills and creative skills. This Friday I will try to give them a lesson on AIDS. This Saturday there will be a baptism from the teens from different outreaches, I still have to find out how I am going to combine that with my normal Saturday outreaches. So enough to keep me going!

En nog een extratje.. mooie plaatjes van de Filippijnen toen mijn broer bij me op bezoek was en we het eiland van Cebu beter bekeken hebben.

2 Juni

Met alle nieuwsbrieven en nu ook mijn evaluaties in het engels heb ik deze blog niet zo goed bijgehouden. Maar dat betekent absoluut niet dat er niets in mijn leven gebeurd. Er gebeurd juist heel veel!
Zo heb ik bijvoorbeeld vorige maand veel mogen reizen en zo meer van de Filippijnen mogen zien en ontdekken. U kent vast wel het programma: ‘ter land, ter zee en ter lucht’. Nou dat heb ik ook mogen ervaren. Allereerst mocht ik naar Manila vliegen naar het hoofdkantoor van OM in de Filippijnen. Na een dagje daar wachten en nieuwe mensen ontmoeten, mochten we ‘s avonds opweg naar de plek waar we onze training voor de Global Challenge zouden hebben. Eerst met al onze bagage in een jeepney gepropt om rond 23.00 uur in een bus te kunnen stappen die ons naar het noorden zou brengen, naar Baguio (hoog in de bergen). Rond een uur of 4.00 in de ochtend kwamen we stijf en vermoeid aan in Baguio, waar we meteen konden voelen dat we in de bergen beland waren, want het was ontzettend koud. Zelfs met een trui en een jas aan zat ik nog te rillen, na de hitte van de afgelopen maanden, was ik deze kou niet meer gewend. Eerlijk gezegd was het een welkome afkoeling! We moesten wel bijna een uur wachten voor een jeepney die ons naar onze eindbestemming zou brengen in Trinidad. Eenmaal daar konden we genieten van een prachtig uitzicht over de met groen bedekte bergen. De plek waar we zouden slapen was wel zo’n honderd trap treden naar beneden en zo kwam het dat we voor elke maaltijd eerst een goede oefening moesten verrichten, omdat we eerst omhoog moesten klimmen! Dat hielp in ieder geval goed voor de eetlust. Voor mij en de andere drie buitenlanders was het ook wel even wennen om drie keer per dag rijst te eten, maar na het naar boven klimmen ging alles er naar smaak in. En al leek het voor mij alsof mijn ontbijt en lunch ook avondeten was, het smaakte prima.
In Trinidad verbleven we een week, het was een week vol training en voorbereiding voor de outreach. Nu had ik met mijn Doulos ervaring al aardig wat training gehad, maar ik blijf nieuwe dingen leren. Zo hadden we praktische sessies waarin we manieren mochten leren en oefenen om het evangelie op een interessante en boeiende manier met illustraties te presenteren. Zoals touw illustraties, ballon illustraties en sketch bord. Zelf mocht ik verschillende drama’s aan de groep aanleren. Ook hadden we sessies over het opzetten van kinderprogramma’s. En elke dag stonden we kort stil bij het belang van zending en Gods opdracht om de volken te bereiken met zijn goede nieuws. ‘s avonds werden we bemoedigd in onze persoonlijke wandel met God en uitgedaagd in ons spirituele leven. Aan het begin van de week werden we ook in vier groepen opgedeeld zodat we in onze groep konden voorbereiden op de taak die we zouden hebben, wanneer we erop uit zouden gaan.
Aangezien we met vier buitenlanders waren had elke groep een buitenlander. Nu ben ik met de Doulos gewend de enige Nederlander in de groep te zijn, maar dan ben ik ook in een groep waar bijna iedereen de enige is van zijn nationaliteit. Nu was ik de enige Nederlander en al mijn andere groepsgenoten van dezelfde nationaliteit. Dit was een van de grootste uitdagingen gedurende onze outreach, omdat ik geen woord verstond van wat ze tegen elkaar zeiden. Maar God is trouw en Hij heeft er voor gezorgd dat ik niet al te veel brokken heb gemaakt in mijn frustratie over de taal barriere. Hij is de enige die eenheid brengt ook in diversiteit. Met deze groep bijzondere mensen mocht ik na de training verder op reis. Mijn team ging naar Mindoro een ander eiland van de Filippijnen. Vroeg in de morgen nadat de drie andere teams vertrokken waren, mochten wij met de auto van de OM directeur terug naar Manila, hier hadden we onze eerste ontmoeting met de organisatie waar we mee samen zouden werken ‘steps of faith’. We verbleven twee nachten in Manila, en zo hadden we meer tijd om voor te bereiden. Vanuit Manila reden we met de bus naar Batangas, waar we de boot namen om naar Mindoro te varen. (Als u zich af vroeg waar het ‘ter zee’ gedeelte bleef, dan heeft u het nu ontdekt.) Zo’n kleine boot was wel even wat anders dan de Doulos, maar ik heb enorm genoten van deze anderhalf uur vaart, de zee heeft toch een enorme aantrekkingskracht! Eenmaal aangekomen in Mindoro zijn we naar Shekinah gereden, waar we mochten verblijven in het stafhuis van ‘steps of faith’. Dit was voor mij de eerste keer om zeven dagen zonder elektriciteit te leven, te slapen op een houten bed zonder matras en te koken op een houtvuur buiten het huis. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik dit mee mocht maken en ik zie hoe gezegend ik ben door mijn hele leven heen. Zelfs de Doulos is luxe vergeleken met de omstandigheden in dorpjes zoals Shekinah! Maar God vergeet al deze mensen niet en Hij zal Zijn recht laten zegevieren. De vraag is of wij aan Gods kant staan en meewerken aan het brengen van Zijn recht, of werken we Hem tegen. Als we Hem tegen werken zullen we uiteindelijk aan het korste eind trekken. Want Zijn oordeel zal voor eeuwig standhouden en Zijn oordeel zal rechtvaardig zijn!
Eenmaal terug in Cebu mocht ik genieten van een tienerkamp om vervolgens een andere reis te mogen maken naar het eiland Siquijor. De bijgevoegde foto's zijn van onze tijd in Siquijor een van de mooiste plekjes die ik tot nu toe in de Filippijnen heb gezien. Maar het verhaal hierover komt later, zodat jullie niet alles in een keer hoeven te lezen!
"Your mercy, O Lord, is in the heavens; Your faithfulness reaches to the clouds. Your rigteousness is like the great mountains; Your judgements are a great deep; O Lord, You preserve man and beast. How precious is Your lovingkindness, O God! Therefore the children of men put their trust under the shadow of Your wings."
Psalm 36:5-7

Groetjes,
Mirjam

Schoolreisje

Vandaag zijn we met de kinderen van de daycare op schoolreisje geweest. En wat een belevenissen weer. Zoals gewoonlijk op z'n Filippijns veranderde er wat plannen op het laaste ogenblik, zodat we in plaats van half zeven 's ochtends van huis te vertrekken pas om half 9 vertrokken. Uiteindelijk moesten we toen nog wachten op de bus, die te laat bij de Day Care was aangekomen en dus ook te laat bij ons was.
Het was zo bijzonder om alle enthousiaste kindergezichtjes te zien op de grote stoelen in de bus. Bijna allemaal hadden ze of een ouder of een begeleider mee op de trip. Ik zou eigenlijk ook een meisje bij me moeten houden, maar of ze nu bang voor me was of er was iets anders, ik weet het niet, maar ze wilde niet bij me in de buurt komen. Normaal gesproken in de Day Care geeft ze helemaal geen problemen, maar goed er waren genoeg begeleiders om bij haar in de buurt te blijven.
Later liep ik met Isabel rond die niet bij Raphael wilde blijven, maar Isabel was zo enthousiast dat ik moeite had om haar bij te houden.
Onze eerste stop was bij een vlindertuin, nou had ik me daar wel wat anders bij voorgesteld van te voren. Maar goed er waren vlinders en na een saai praatje van zo'n 20 minuten mochten de kinderen dan ook echt de tuin in, waar een aantal ook een rups konden vast houden en een cocon. Sommige kinderen waren echt geinteresseerd, maar anderen waren meer bezig met het eten van snacks en snoepjes, of zij iets van de vlinders gezien hebben vraag ik me af.
Aangzien de tuin niet zo groot was en er ook een nieuwe groep voor de deur stond, gingen wij naar onze volgende bestemming.
Waar de meeste kinderen meteen op de kleine speelplaats afrenden, voor hen is zoiets kleins al bijzonder genoeg. Maar natuurlijk waren we niet in Crocolandia beland om met een glijbaan en wipwap te spelen maar om de krokodillen te bekijken. Maar eerst mocht er gegeten worden. Iedereen had zijn eigen lunch pakketje mee.. rijst met kip, rijst met ei, rijst met worst.. wat dan ook maar zolang er maar rijst bij was. Want zonder rijst heb je hier in de Filippijnen niet echt gegeten :)
Daarna begon de griezelige toer langs alle verschillende krokodillen verblijven, we mochten zelfs toekijken hoe een krokodil kip gevoerd kreeg met behulp van een lange hengel. Nou die logge beesten kunnen aardig omhoog komen om hun hapje eten uit de lucht te vissen!
Sommige kinderen vonden het zo eng dat ze zich aan hun moeder vastklemden terwijl we anderen in de gaten moesten houden om niet hun handen door het hek te steken of op de spijlen van sommige hekjes te gaan staan. Aan het eind van de tour hadden we wel zo'n 8 krokodillen gezien, een enorme schildpad verschillende vogels en uilen, een struisvogel (een hele grote!) een soort luiaard achtig beest en twee enorme slangen.
Als toetje mochten de kinderen een slang vasthouden of aaien. Volgens mij waren sommige moeders nog banger dan de kinderen. En de paar grote broers die mee waren die waren natuurlijk het dapperste en hielden hun kleine broertje of zusje de slang voor hun neus todat die het op een rennen zetten.
Maar het meeste plezier werd eigenlijk gemaakt in het kleine speeltuintje met een glijbaan twee (kapotte) wipwaps en een klimrek. Zelfs de twee schommels waren buiten gebruik omdat ze gebroken waren. Gelukkig dat de kinderen dat allemaal niet zo veel uit maakt, voor hen was het een hele belevenis en het zal ze vast nog lang bijblijven.
Vorig jaar waren ze met schoolreisje naar het vliegveld gegaan om vliegtuigen te bekijken en daarna naar de Doulos, misschien dat ik ze toen wel gezien heb, maar niet kendde. En nu een jaar later mocht ik mee op schoolreisje. Ik zou wel willen dat al deze kinderen de zelfde mogelijkheden zouden kennen die ik zelf gekend heb. Maar ik zie wel in hoe extra dankbaar ik mag zijn voor alles wat ik heb mogen meemaken als opgroeiend kind in Nederland. En voor deze kids blijf ik bidden dat ze een verschil zullen mogen maken in de wereld waarin ze leven. Alleen God kan hun levenssituatie aanraken en ten goede keren. Wat ben ik dankbaar dat de kids in ieder geval zichtbaar kunnen genieten, ook van zo'n klein uitje.

Zo nu zijn jullie ook weer een beetje op de hoogte!

Indrukken van Cebu

Foto's tijdens het programma op dinsdagavond, waar de straatkinderen eten krijgen!


Alhoewel ik niet zo regelmatig deze blog bijgehouden heb, is er wel van alles gebeurd. Zoals je in de veranderde inleiding kunt lezen, leef ik niet meer in zee, maar in Cebu in de Filippijnen! Een hele omschakeling!
Vorig jaar was ik ook hier, maar dan wel aan boord van de Doulos, met mijn vele internationale Doulos vrienden. Nu kan ik pas echt meer van de cultuur proeven, langzaam de taal leren spreken en onder de mensen leven.
Elke dag valt er wel weer iets te leren, daar blijft het leven boeiend van. Vanmorgen mocht ik eerst in de kerk en daarna in een stadswijk een bijbelverhaal vertellen met behulp van een schetsbord. In de kerk kwamen 10 kinderen naar het programma en in Umapad een wijk van Cebu kwamen er wel zo'n 50. Helaas was er wat miscommunicatie en zaten de kinderen of op hun slippers of op hun hurken naar het verhaal te luisteren want er waren geen matten om op te zitten. Het was mijn eerste keer om het verhaal met het schetsbord te vertellen, dus wel wat kleine foutjes, maar over het algemeen ging het toch vrij goed. Nu zit ik echter wel met groene waterverf vlekken op mijn t-shirt, maar die was ik er zo wel weer uit. In mijn enthousiasme gooide ik het bakje verf over mezelf heen :)
Maar met behulp van het schetsbord en mijn drie vrienden (een kort, middel en lang touwtje) kon ik wel duidelijk uitleggen aan de kinderen hoe belangrijk het is om een keuze te maken voor Jezus.
Nu gebruik ik nog vertaling, misschien dat ik aan het eind van de 10 maanden hier wel een aardig eindje kom in de lokale taal (Cebuano).
Nu kan ik alleen nog maar zeggen dat ze stil moeten zijn, moeten luisteren, moeten gaan staan of zitten, maar langzaam maar zeker wordt mijn woordenschat vergroot. Dat lukt ook wel wanneer de kinderen tegen je blijven kletsen, ook als je ze niet verstaat :)
De afgelopen tijd zijn er hele mooie momenten geweest met de kinderen, en andere moment is het gewoon moeilijk om te zien in welke armoede mensen hier kunnen leven en hoe enorm de verschillen kunnen zijn. De komende tijd zal echt een tijd zijn om te ontdekken wat mijn plaats hier is. Ontdekken hoe ik tot een zegen kan zijn met alles wat God mij heeft toevertrouwd, vooral voor hen die vanwege vele verschillende omstandigheden, veel minder mogelijkheden kennen in dit leven.

opnieuw in gebruik

Hallo allemaal,

Mirjam kwam er achter dat sommige mensen het jammer vinden dat er nooit meer een stukje op haar weblog staat. Er zullen vanaf nu regelmatig weer stukjes verschijnen. Veelal zullen deze uit de nieuwsbrief komen, maar wie weet zo af en toe ook nog wel andere stukjes.
Zoals u waarschijnlijk al wel weet stopt de Doulos aan het eind van 2009. Mirjam wil graag nog langer op het zendingsveld blijven. Hoe, is nog wel een beetje de vraag. Via oa de site zullen we u op de hoogte houden.

Namens Mirjam en het TFT

Gezegende kerstdagen
en een
voorspoedig Nieuwjaar

Hartelijke groeten,
namens het TFT
Wietske

Foto's Hualien

Mirjam zingt een solo in het Chinees tijdens de internationale avond in Hualien

Mirjam in de Parade of Nations tijdens dezelfde I-night

Een kleine glimp van het mooie natuurpark in Hualien waar Mirjam een dag van mocht genieten

28 april 2009

Het is al weer even geleden, maar hierbij weer een berichtje van mij op de site.
Ik heb net een heerlijke vrije dag achter de rug! Voor het eerst in zeven maanden heb ik een ochtend gefietst! Al was het niet zoals fietsen in Nederland, was het zeker een heerlijke belevenis en heb ik weer wat gezonde kleur op m’n wangen, na zoveel dagen in de buik van het schip J.
In de ochtend ben ik met Johanna op de fiets gestapt heb ik wat meer van Kaoshiung gezien, ook al hield het fietspad halverwege ineens gewoon op. We hebben nog wat heen en weer en in een rondjes gefietst, maar om maar niet de weg kwijt te raken zijn we naar het grote winkelcentrum teruggefietst waar een reuze rad staat. Handig om ons de weg te wijzen. Daar hebben we lekker gegeten, nadat we eerst vol verbazing daar rondliepen en maar niet konden ontdekken waar we onze fietsen konden stallen. Geen fiets in de verste omgeving te bekennen. Maar het viel me wel op dat er heel veel reclame voor fietsen was op de bewuste plek vlak voor de ingang. Er stonden grote boxen met plaatjes van fietsen, verder alles in het Chinees natuurlijk. Tot we er achter kwamen dat de fiets in de box geparkeerd wordt. Met 20 Taiwanese dollar kon je de deur op slot doen en je fiets stond veilig en niet in het zicht. Erg grappig!
Na een lunch en wat rondwandelen in een waterpark voor het winkelcentrum in de zachte klanken van klassieke muziek, zijn we teruggefietst. Langs de havenrand, dezelfde weg die we gekomen waren omdat het anders teveel de stad in zou gaan. ’s Middags ben ik met Manami (Japan) en twee lokale mensen mee geweest, zij hebben ons meegenomen naar de apenberg vanwaar we Kaoshiung konden overzien en de Doulos konden zien liggen, klein en ver weg. Daarna zijn we ontzettend volgepropt in een restaurant. Het is hier heel gewoon om een tafel te hebben met een hitteplaatje voor een zogenoemde hotpot. Of ieder heeft zijn eigen pot, of je eet met z’n allen uit een pot. In dit restaurant hadden ze niet alleen deze soep pot maar ook twee barbecues in de tafel gebouwd. Met veel te veel eten voor ons om op te kunnen, maar zeker wel lekker. Al moest ik wel even mijn best doen om niet al te veel te griezelen met een schelpdier. Het is niet te geloven wat ik hier allemaal kan eten, dat zult u vast niet kunnen geloven.
Zo bijzonder dat deze mensen zo gastvrij zijn en ons dan nog bedanken voor het feit dat we met hen uitgaan! Het is wel heel mooi om te zien dat ze ontzettend dankbaar zijn om mensen uit verschillende culturen te ontmoeten en hetzelfde geloof te delen.
Ik heb een heerlijke avond gehad.. al heb ik met het over de avond(nacht)markt lopend wel lopen griezelen van alle levende vissen, garnalen, en ander zeedieren die levend aan het spit geregen of klaargemaakt worden.

Nog een dag in Kaoshiung en woensdag zullen we heel vroeg rond 6am vertrekken voor een 22 uur varen naar Hualien. Ze zeggen dat het aardig bewegelijk kan worden en de weersvoorspellingen zijn ook niet al te goed. De kapitein wil dan ook wat speling en vertrekt eerder dan gepland. Bid dat we niet al te ziek zullen worden deze keer.
Ik ga morgen aan Tuya voorstellen of we in de nacht voor vertrek in de wasserij kunnen werken zodat we daar de hele dag niet hoeven te werken. De wasserij is een vreselijke plek om te zijn tijdens het varen, het is het eind van het schip en stampt lekker op en neer. En kleren vouwen en in een box stoppen terwijl alles beweegt is niet zo makkelijk. Maar nu maar hopen dat we ons plan kunnen uitvoeren.

Bedankt voor het bidden voor I-night en voor mijn e-day. We hebben een hele goede I-night gehad, een enorm gebouw, een theater van een universiteit ofzo. Met een enorm podium. En het geluidssysteem was ook heel goed. We hebben veel complimenten gehad voor het gospelchoir. Ook dat mensen onder de indruk waren over het feit dat we in het Chinees zongen. Nu maar hopen dat de waarheid van de woorden ook diep in hun hart zal zinken. Want we konden Johannes 3:16 voor duizenden mensen in Taiwan zingen. Ook al zijn er veel Boedisten en andere religies vertegenwoordigd in Taiwan.
Tijdens mijn e-day heb ik niet zoveel gedaan, we hadden een programma aan boord voor kinderen. Maar we hadden geen christelijke scholen en dus moesten we een soort van seculier programma geven. De eerst school kwam niet opdagen, de tweede groep was ook niet de groep die officieel gepland was, zij waren alleen voor de boekenmarkt gekomen maar we hebben ze uitgenodigd voor het programma en ze wilden wel komen. Daarna hadden we dan een programma voor een groep die ook gepland was. En daarna zouden we een school hebben waar ze Duits zouden leren en waar we dus een gedeelte van het programma in het Duits zouden doen. Later hoorden we dat we het hele programma in het Duits konden doen, gelukkig hebben we een heel aantal Duitsers aanboord en had ik ook een Duitser in mijn team die bereid was om het programma aan elkaar te praten. Maar voor de rest zou het hetzelfde kinderprogramma zijn. Komen de ‘kinderen’ binnen zijn het studenten van op z’n minst een jaar of twintig. Staan wij daar met onze voorbereidingen voor een kinderprogramma. In een spoedoverleg van twee minuten hebben we nog wat laatste aanpassingen gemaakt maar voor de rest maar gewoon het programma gehouden. En geprobeerd de studenten zoveel mogelijk erbij te betrekken en dingen in het Duits terug te zeggen. Hun Duits was nog beter dan het mijne.. in Taiwan notabene! Maar het was grappig, want ik kon het helemaal verstaan en begrijpen en ik vergat af en toe dat mijn team absoluut geen idee had wat er gezegd werd en wanneer het hun beurt was om op te komen. Maar alles verliep goed. Al kan ik soms niet geloven voor hoeveel verrassingen je op de Doulos steeds komt te staan. Je kunt nog proberen zo goed mogelijk te plannen, het gaat nooit zoals bedacht of gepland. En daarnaast is er vanwege het werk en de verschillende werktijden al bijna geen tijd om als team bij elkaar te komen om te bidden laat staan voor bereiden. En heb je dan iets gepland dan mag je het aanpassen. Het is inderdaad lekker flexibel, maar zo leren we wel om altijd bereid te zijn voor alles, op elk moment… Ik hoop en bid dat God het kan gebruiken, ook al schieten wij in zoveel dingen tekort.

Veel liefs uit Kaoshiung,
Mirjam