Ik en mijn kamergenoten op de GO-conference, Debora (uit Duitsland) en Renata ( uit Brazilie)
maandag 25 augustus 2008
Go-conference
Hoi Allemaal!
Hoe is het met jullie? De vakantie is nu echt voor bijna iedereen over. Op het moment van schrijven ben ik in Dalfsen voor de 10 daagse Global Oriëntation Conference. Over een weekje (DV) zal ik naar Australië gaan. Maar niet alleen er gaan zo’n 70 mensen vanuit de conferentie naar Australië.
En op de conferentie zijn wel meer dan 300 mensen aanwezig van zoveel verschillende landen en zoveel verschillende culturen. Het is echt bijzonder, om dit allemaal mee te mogen maken.
Zo was er gisteravond, zondag 24 augustus een avond om onze verschillen te vieren. Echt geweldig om te zien. Er zijn mensen uit, Duitsland, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Finland, Denemarken, Noorwegen, Rusland, Oekraïne, Albanië, Polen, China, Zuid Korea, Thailand, Australië, New Zeeland, USA, Canada, Brazilië, Engeland, Ierland, Israel en dan ben ik er nog een paar vergeten.
En al deze mensen zijn bij elkaar gekomen voor een doel, om God te prijzen en zich verder voor te bereiden op de taak die voor hen ligt om Christus te laten zien aan de mensen om hen heen, waar ze ook heen gaan.
Het programma op de conferentie is druk maar ook erg leerzaam. Elke dag is weer een verassing. We staan stil bij de belangrijkste waarden van OM, zoals: het kennen en eren van God, leven in overeenstemming met Gods woord, het reflecteren van diversiteit, het liefhebben en waarderen van alle mensen.
En komende week komen er nog een paar van deze onderwerpen. Afgelopen week hebben we onder andere ook stil gestaan bij onze eigen culturele achtergrond, bij ons karakter en bij de geschiedenis van OM. En vooral als je hoort over deze geschiedenis en al de wonderbaarlijke dingen die in de afgelopen 50 jaar zijn gebeurd, en te bedenken daar nu onderdeel van te mogen zijn en verder te mogen bouwen in dit werk, is dat overweldigend.
Heb jij wel eens in een auto gezeten en van God de opdracht gekregen om ergens in een moslim land zomaar voor een bepaald huis stil te staan om te bidden voor de mensen in dat huis, terwijl je ze niet kent? Om dan vervolgens 6 jaar later iemand tegen te komen op een Bijbelschool die op exact diezelfde dag in die stad, in die straat tot geloof is gekomen omdat ze iets van Gods geest had opgemerkt en toen op zoek is gegaan naar God. Ik ook niet, maar zulke wonderlijke dingen gebeuren.
God wil dat we Hem meer en meer leren kennen en met elkaar Hem laten zien aan de wereld. En met al onze verschillen, al onze karakters en achtergronden, de manier waarop God ons gemaakt en gevormd heeft, zijn we een lichaam. En met elkaar laten we meer van Gods grootheid zien.
Ook erg grappig waren de Nederlandse spelletjes die al groepen moesten doen, wij als Nederlanders stonden bij de spelletjes dus ik heb alle groepen uitgelegd hoe ze moesten blikgooien. Maar er werd ook koek gehapt en snoep gehapt (in meel) of spijkerbroek gehangen. Sommige mensen kunnen echt niet touwtjespringen. En iedereen doet de spelletjes op zijn eigen manier. Zo gooiden de Duitsers zo hard dat ik mijn ballen voor het blikgooien al snel kwijt was. En gooiden de Koreanen zo voorzichtig dat de bal nooit de stapel blikken kon bereiken.
En hebben jullie wel eens iemand hagelslag in zijn melk zien gooien niet wetend dat het erg lekker is op brood?
Of aan tafel gezeten met een of andere rubberelastiekjes snuiver? Of te wel hij probeert iedereen wijs te maken dat hij elastiekjes opsnuift maar ondertussen is hij erg goed in allerlei trucjes met de elastiekjes, echt bizar hoe hij dat voor elkaar krijgt en dan weet hij er ook nog een goed verhaal bij te vertellen. Over hoe de mens gevangen was in zonden en dat Jezus van de hemel naar de aarde kwam om de mensen te bevrijden en in eens zijn de elastiekjes die eerst vast zaten in elkaar weer los.
Ja, ik ontmoet bijzondere mensen en leer bijzondere dingen, en ik weet dat ik nog veel te leren heb. Ik zie uit naar wat God gaat doen.
Vandaag hadden we ook een heel bijzondere training. Het was een simulatie vanaf het aanvragen van een visa tot daadwerkelijk in een totaal andere cultuur terecht komen. We ondervonden problemen bij het aanvragen van ons visa, want waarom wil je drie maanden naar dat land toe als groep, dan moet je een goed sluitend verhaal hebben. Daarna het kopen van een ticket, dat ging redelijk al moesten we voor een groepslid opnieuw een visa aanvragen. De simulatie vlucht in de bus met een blinddoek voor was ook aardig spannend, we konden niets zien en de bus ging expres schokkend een paar rondjes rijden. Maar het ergste was nog wel de plek waar we aankwamen, het immigratie kantoor. Daar werden sommige mensen uit de groep gehaald, water werd weggegooid, sommige tassen werden helemaal leeg gehaald bij sommige deden ze net of er drugs in zat. Bijbels werden in de prullenbak gegooid, en er werden veel vragen gesteld over wat je mee had en wat je ging doen. Had je bijvoorbeeld je badge van OM nog om dan vertrouwden ze je niet en wilden weten wat OM was, als je niet meteen antwoord kon geven over naar welk hotel je ging dan was je ook meteen verdacht. Mensen belanden in de gevangenis, je moest geld betalen om verder te komen. Er stond keihard muziek aan in een kleine ruimte waar de officers sigaren rookten en waar overal wierook stond te branden, naast bordjes waarop stond ‘no smoking area’ . Tja dat zet je wel aan het denken, hoe voorbereid ben je, als er straks echt iets gebeurd. Nu zal dat voor mij niet heel snel het geval zijn in Australië, maar er kan van alles gebeuren.
Eindelijk veilig op de plaats van bestemming kregen we een cultuurervaring, met mensen die geen woord Engels spraken en wij die geen woord van hun taal spraken. Tja hoe zeg je dan dat je genoeg koffie hebt gehad en dat je echt geen koekje meer hoeft. Hoe zeg je überhaupt beleefd dankuwel. En hoe zeg je eigenlijk gedag, zonder dat je ze teleurstelt of zelfs beledigd.
Het was een bijzondere ervaring. En de mensen die deze simulatie op hebben gezet kunnen erg goed toneel spelen, vooral de officers waren erg intimiderend en konden bijna iedereen de stuipen op het lijf jagen, zelfs al weet je dat het niet echt is, het leek erg echt.
En dan te bedenken dat er echt mensen in de gevangenis belanden omdat ze een bijbel bij zich hebben of iets verkeerd hebben gezegd. Soms moet je echt voorzichtig zijn, vooral in bepaalde landen.
Dit even in het kort over hoe het op de conferentie aan toe gaat. Tot het eind van de conferentie 30 augustus ben ik nog te bereiken via mijn hotmail adres, daarna weet ik nog niet. Ik zal op 30 augustus om 14.00 vliegen in plaats van 12.00, maar ze gaan wel proberen om ons al met de groep van 12.00 in te checken, dus dat wordt wachten achter de douane. Ik ben benieuwd, hoe alles gaat lopen, 70 mensen die bij elkaar horen en die twee verschillende vluchten hebben dat wordt nog interessant.
Veel liefs en groetjes uit Dalfsen!
Hoe is het met jullie? De vakantie is nu echt voor bijna iedereen over. Op het moment van schrijven ben ik in Dalfsen voor de 10 daagse Global Oriëntation Conference. Over een weekje (DV) zal ik naar Australië gaan. Maar niet alleen er gaan zo’n 70 mensen vanuit de conferentie naar Australië.
En op de conferentie zijn wel meer dan 300 mensen aanwezig van zoveel verschillende landen en zoveel verschillende culturen. Het is echt bijzonder, om dit allemaal mee te mogen maken.
Zo was er gisteravond, zondag 24 augustus een avond om onze verschillen te vieren. Echt geweldig om te zien. Er zijn mensen uit, Duitsland, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Finland, Denemarken, Noorwegen, Rusland, Oekraïne, Albanië, Polen, China, Zuid Korea, Thailand, Australië, New Zeeland, USA, Canada, Brazilië, Engeland, Ierland, Israel en dan ben ik er nog een paar vergeten.
En al deze mensen zijn bij elkaar gekomen voor een doel, om God te prijzen en zich verder voor te bereiden op de taak die voor hen ligt om Christus te laten zien aan de mensen om hen heen, waar ze ook heen gaan.
Het programma op de conferentie is druk maar ook erg leerzaam. Elke dag is weer een verassing. We staan stil bij de belangrijkste waarden van OM, zoals: het kennen en eren van God, leven in overeenstemming met Gods woord, het reflecteren van diversiteit, het liefhebben en waarderen van alle mensen.
En komende week komen er nog een paar van deze onderwerpen. Afgelopen week hebben we onder andere ook stil gestaan bij onze eigen culturele achtergrond, bij ons karakter en bij de geschiedenis van OM. En vooral als je hoort over deze geschiedenis en al de wonderbaarlijke dingen die in de afgelopen 50 jaar zijn gebeurd, en te bedenken daar nu onderdeel van te mogen zijn en verder te mogen bouwen in dit werk, is dat overweldigend.
Heb jij wel eens in een auto gezeten en van God de opdracht gekregen om ergens in een moslim land zomaar voor een bepaald huis stil te staan om te bidden voor de mensen in dat huis, terwijl je ze niet kent? Om dan vervolgens 6 jaar later iemand tegen te komen op een Bijbelschool die op exact diezelfde dag in die stad, in die straat tot geloof is gekomen omdat ze iets van Gods geest had opgemerkt en toen op zoek is gegaan naar God. Ik ook niet, maar zulke wonderlijke dingen gebeuren.
God wil dat we Hem meer en meer leren kennen en met elkaar Hem laten zien aan de wereld. En met al onze verschillen, al onze karakters en achtergronden, de manier waarop God ons gemaakt en gevormd heeft, zijn we een lichaam. En met elkaar laten we meer van Gods grootheid zien.
Ook erg grappig waren de Nederlandse spelletjes die al groepen moesten doen, wij als Nederlanders stonden bij de spelletjes dus ik heb alle groepen uitgelegd hoe ze moesten blikgooien. Maar er werd ook koek gehapt en snoep gehapt (in meel) of spijkerbroek gehangen. Sommige mensen kunnen echt niet touwtjespringen. En iedereen doet de spelletjes op zijn eigen manier. Zo gooiden de Duitsers zo hard dat ik mijn ballen voor het blikgooien al snel kwijt was. En gooiden de Koreanen zo voorzichtig dat de bal nooit de stapel blikken kon bereiken.
En hebben jullie wel eens iemand hagelslag in zijn melk zien gooien niet wetend dat het erg lekker is op brood?
Of aan tafel gezeten met een of andere rubberelastiekjes snuiver? Of te wel hij probeert iedereen wijs te maken dat hij elastiekjes opsnuift maar ondertussen is hij erg goed in allerlei trucjes met de elastiekjes, echt bizar hoe hij dat voor elkaar krijgt en dan weet hij er ook nog een goed verhaal bij te vertellen. Over hoe de mens gevangen was in zonden en dat Jezus van de hemel naar de aarde kwam om de mensen te bevrijden en in eens zijn de elastiekjes die eerst vast zaten in elkaar weer los.
Ja, ik ontmoet bijzondere mensen en leer bijzondere dingen, en ik weet dat ik nog veel te leren heb. Ik zie uit naar wat God gaat doen.
Vandaag hadden we ook een heel bijzondere training. Het was een simulatie vanaf het aanvragen van een visa tot daadwerkelijk in een totaal andere cultuur terecht komen. We ondervonden problemen bij het aanvragen van ons visa, want waarom wil je drie maanden naar dat land toe als groep, dan moet je een goed sluitend verhaal hebben. Daarna het kopen van een ticket, dat ging redelijk al moesten we voor een groepslid opnieuw een visa aanvragen. De simulatie vlucht in de bus met een blinddoek voor was ook aardig spannend, we konden niets zien en de bus ging expres schokkend een paar rondjes rijden. Maar het ergste was nog wel de plek waar we aankwamen, het immigratie kantoor. Daar werden sommige mensen uit de groep gehaald, water werd weggegooid, sommige tassen werden helemaal leeg gehaald bij sommige deden ze net of er drugs in zat. Bijbels werden in de prullenbak gegooid, en er werden veel vragen gesteld over wat je mee had en wat je ging doen. Had je bijvoorbeeld je badge van OM nog om dan vertrouwden ze je niet en wilden weten wat OM was, als je niet meteen antwoord kon geven over naar welk hotel je ging dan was je ook meteen verdacht. Mensen belanden in de gevangenis, je moest geld betalen om verder te komen. Er stond keihard muziek aan in een kleine ruimte waar de officers sigaren rookten en waar overal wierook stond te branden, naast bordjes waarop stond ‘no smoking area’ . Tja dat zet je wel aan het denken, hoe voorbereid ben je, als er straks echt iets gebeurd. Nu zal dat voor mij niet heel snel het geval zijn in Australië, maar er kan van alles gebeuren.
Eindelijk veilig op de plaats van bestemming kregen we een cultuurervaring, met mensen die geen woord Engels spraken en wij die geen woord van hun taal spraken. Tja hoe zeg je dan dat je genoeg koffie hebt gehad en dat je echt geen koekje meer hoeft. Hoe zeg je überhaupt beleefd dankuwel. En hoe zeg je eigenlijk gedag, zonder dat je ze teleurstelt of zelfs beledigd.
Het was een bijzondere ervaring. En de mensen die deze simulatie op hebben gezet kunnen erg goed toneel spelen, vooral de officers waren erg intimiderend en konden bijna iedereen de stuipen op het lijf jagen, zelfs al weet je dat het niet echt is, het leek erg echt.
En dan te bedenken dat er echt mensen in de gevangenis belanden omdat ze een bijbel bij zich hebben of iets verkeerd hebben gezegd. Soms moet je echt voorzichtig zijn, vooral in bepaalde landen.
Dit even in het kort over hoe het op de conferentie aan toe gaat. Tot het eind van de conferentie 30 augustus ben ik nog te bereiken via mijn hotmail adres, daarna weet ik nog niet. Ik zal op 30 augustus om 14.00 vliegen in plaats van 12.00, maar ze gaan wel proberen om ons al met de groep van 12.00 in te checken, dus dat wordt wachten achter de douane. Ik ben benieuwd, hoe alles gaat lopen, 70 mensen die bij elkaar horen en die twee verschillende vluchten hebben dat wordt nog interessant.
Veel liefs en groetjes uit Dalfsen!
woensdag 2 juli 2008
De tijd vliegt
Wat gaat de tijd snel, er is afgelopen tijd weer vanalles gebeurd zoals ook in de nieuwsbrief te lezen viel. Voor veel mensen is het bijna zomervakantie, vandaag liegen de temperaturen er ook niet om. En de tijd van afscheid nemen komt nu snel dichterbij, sommige mensen nemen nu al afscheid omdat ik ze door de verschillende vakantie plannen niet meer zie.
Het is echt raar om te bedenken dat ik ze dan een hele poos niet zal zien, gelukkig komen er genoeg nieuwe mensen voor in de plaats de komende twee jaar. Zo heb ik afgelopen zaterdag een voorbereidingsdag gehad in Emmeloord waar ik ook de andere vier Douloids voor het eerst heb ontmoet. We gaan na de conferentie dus met z'n vijfen richting Australië naar de Doulos.
Ik zal ze even introduceren omdat ik het de komende twee jaar wel vaker over ze zal hebben. We zitten immers in het zelfde schuitje? Eigenlijk moet ik 'schip' zeggen...
Maar mijn reisgenoten zijn: Mariska (staat al vier jaar voor de klas), Maurits (net zijn vwo diploma gehaald en wil misschien theologie gaan studeren), Jasper (een bekende van Andries en Iesja, hij is kok) en Gerard (wel bekend bij Jan-Willem Bol en Arlieke, aangezien hij het zelfde jaar op de EH heeft gezeten).
De andere Nederlanders die al aan boord zijn ken ik nog niet maar zal ik snel genoeg leren kennen.
Op dit moment ben ik al aardig aan het verhuizen en wordt mijn kamer steeds leger. Ook moet ik al kleren uit gaan zoeken, wat kan wel mee, wat blijft hier, voor de verschillende moslim landen zijn er een heel aantal kleding voorschriften. Zo krijgt mijn vertrek steeds meer vorm. Vandaag vertelde ik aan een aantal bewoners op de woongroep waar ik nu werk dat ik op een schip ga varen dat bijna in hetzelfde jaar gebouwd is als de Titanic, grote hillariteit. Eén jongen zag het al helemaal voor zich en wilde wel mee naar Australië. Het is gek om te bedenken dat het werk wat ik nu met plezier doe straks niet meer mijn werk is, dat ik dan weer heel andere dingen doe. Omdat ik nog niet weet wat, kan ik me daar maar moeilijk een voorstelling van maken. Maar ook dat komt op zijn tijd. God heeft me duidelijk laten zien dat dit zijn weg is voor mij, op dit moment in mijn leven en wat er komt mag ik aan Hem toevertrouwen, Hij is immers de regisseur, de kapitein, de Almachtige.
Ik zie uit naar wat komen gaat, en ik hoop ook dat velen van jullie me op de hoogte zullen blijven houden van wat er in jullie leven speelt, ik vind het leuk om mails en berichtjes te lezen! En het zou ook leuk zijn wanneer ik jullie op mijn uitzenddienst kan verwelkomen om daarna afscheid te kunnen nemen.
Zondag 17 augustus is mijn uitzenddienst vanuit de Evangelische Gemeente te Dieren. De dienst begint om 10.00 en na afloop is er gelegenheid om afsheid te nemen. Hoe en wat precies weet ik nog niet helemaal, maar dat zul je nog wel horen. Tot dan?
Het is echt raar om te bedenken dat ik ze dan een hele poos niet zal zien, gelukkig komen er genoeg nieuwe mensen voor in de plaats de komende twee jaar. Zo heb ik afgelopen zaterdag een voorbereidingsdag gehad in Emmeloord waar ik ook de andere vier Douloids voor het eerst heb ontmoet. We gaan na de conferentie dus met z'n vijfen richting Australië naar de Doulos.
Ik zal ze even introduceren omdat ik het de komende twee jaar wel vaker over ze zal hebben. We zitten immers in het zelfde schuitje? Eigenlijk moet ik 'schip' zeggen...
Maar mijn reisgenoten zijn: Mariska (staat al vier jaar voor de klas), Maurits (net zijn vwo diploma gehaald en wil misschien theologie gaan studeren), Jasper (een bekende van Andries en Iesja, hij is kok) en Gerard (wel bekend bij Jan-Willem Bol en Arlieke, aangezien hij het zelfde jaar op de EH heeft gezeten).
De andere Nederlanders die al aan boord zijn ken ik nog niet maar zal ik snel genoeg leren kennen.
Op dit moment ben ik al aardig aan het verhuizen en wordt mijn kamer steeds leger. Ook moet ik al kleren uit gaan zoeken, wat kan wel mee, wat blijft hier, voor de verschillende moslim landen zijn er een heel aantal kleding voorschriften. Zo krijgt mijn vertrek steeds meer vorm. Vandaag vertelde ik aan een aantal bewoners op de woongroep waar ik nu werk dat ik op een schip ga varen dat bijna in hetzelfde jaar gebouwd is als de Titanic, grote hillariteit. Eén jongen zag het al helemaal voor zich en wilde wel mee naar Australië. Het is gek om te bedenken dat het werk wat ik nu met plezier doe straks niet meer mijn werk is, dat ik dan weer heel andere dingen doe. Omdat ik nog niet weet wat, kan ik me daar maar moeilijk een voorstelling van maken. Maar ook dat komt op zijn tijd. God heeft me duidelijk laten zien dat dit zijn weg is voor mij, op dit moment in mijn leven en wat er komt mag ik aan Hem toevertrouwen, Hij is immers de regisseur, de kapitein, de Almachtige.
Ik zie uit naar wat komen gaat, en ik hoop ook dat velen van jullie me op de hoogte zullen blijven houden van wat er in jullie leven speelt, ik vind het leuk om mails en berichtjes te lezen! En het zou ook leuk zijn wanneer ik jullie op mijn uitzenddienst kan verwelkomen om daarna afscheid te kunnen nemen.
Zondag 17 augustus is mijn uitzenddienst vanuit de Evangelische Gemeente te Dieren. De dienst begint om 10.00 en na afloop is er gelegenheid om afsheid te nemen. Hoe en wat precies weet ik nog niet helemaal, maar dat zul je nog wel horen. Tot dan?
zaterdag 17 mei 2008
Voorbereidingen
Op het moment ben ik druk aan het voorbereiden, voor de komende twee jaar. Want als je twee jaar weg gaat, komt daar aardig veel bij kijken: verzekeringen, vaccinaties, nieuwsbrief, presentaties en straks nog verhuizen.
Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen, er staan veel mensen achter me. En daarnaast weet ik me gedragen door God.
Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen, er staan veel mensen achter me. En daarnaast weet ik me gedragen door God.
De afgelopen tijd heb ik een thuisfrontteam samen mogen stellen. Mensen die nu en de komende twee jaar bezig zullen zijn om iedereen goed op de hoogte te houden van alles wat ik mee mag maken. Je zult dus vaker van hen horen.
Wat ik precies ga doen is nog niet duidelijk. Wat ik wel weet is het volgende: 19 Augustus begint de conferentie in Dalfsen, deze duurt twee weken en is een voorbereiding op de komende twee jaar. Vanuit deze conferentie, op 30 augustus, zal ik met de rest van de mensen die richting de Doulos gaan naar Australie vliegen waar de Doulos zich op dat moment bevindt. Eenmaal aangekomen in Australie, zijn we eerst drie weken aan land voor verdere instructie, kennismaking en ontmoeting. Daarna mag ik voor het eerst mijn nieuwe (t)huis voor de komende twee jaar gaan bezichtigen. Eenmaal op het schip wordt mij een kamer (waarschijnlijk vier persoons) aangewezen. Verder krijg ik een oudere zus, die me bekend gaat maken met het leven op het schip. Vervolgens krijg ik een plekje aangewezen waar ik de komende tijd mag gaan werken. Dat kan van alles zijn, van keukenhulp tot boekenverkoper of kinderoppas. Deze taak kan in de komende twee jaar nog veranderen, dus wat het allemaal gaat worden hoor je vanzelf. Daarnaast mag ik het studieprogramma gaan volgen en mee gaan doen aan verschillende acties. Dit laatste kan zijn door evangelisatie, dramateam, koor, of iets dergelijks. Ook dat blijft dus nog even een verassing.
De komende twee jaar zullen vol zijn met nieuwe indrukken, belevingen en leermomenten. Gelukkig mag ik weten: Als God het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegt de bouwer! Het is Gods werk en ik zie uit naar wat ik mag gaan mee maken!
Veel leesplezier voor de komende tijd!
Boekenmarkt op de Doulos
Wat ik precies ga doen is nog niet duidelijk. Wat ik wel weet is het volgende: 19 Augustus begint de conferentie in Dalfsen, deze duurt twee weken en is een voorbereiding op de komende twee jaar. Vanuit deze conferentie, op 30 augustus, zal ik met de rest van de mensen die richting de Doulos gaan naar Australie vliegen waar de Doulos zich op dat moment bevindt. Eenmaal aangekomen in Australie, zijn we eerst drie weken aan land voor verdere instructie, kennismaking en ontmoeting. Daarna mag ik voor het eerst mijn nieuwe (t)huis voor de komende twee jaar gaan bezichtigen. Eenmaal op het schip wordt mij een kamer (waarschijnlijk vier persoons) aangewezen. Verder krijg ik een oudere zus, die me bekend gaat maken met het leven op het schip. Vervolgens krijg ik een plekje aangewezen waar ik de komende tijd mag gaan werken. Dat kan van alles zijn, van keukenhulp tot boekenverkoper of kinderoppas. Deze taak kan in de komende twee jaar nog veranderen, dus wat het allemaal gaat worden hoor je vanzelf. Daarnaast mag ik het studieprogramma gaan volgen en mee gaan doen aan verschillende acties. Dit laatste kan zijn door evangelisatie, dramateam, koor, of iets dergelijks. Ook dat blijft dus nog even een verassing.
De komende twee jaar zullen vol zijn met nieuwe indrukken, belevingen en leermomenten. Gelukkig mag ik weten: Als God het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegt de bouwer! Het is Gods werk en ik zie uit naar wat ik mag gaan mee maken!
Veel leesplezier voor de komende tijd!
Boekenmarkt op de Doulos
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
