Schoolreisje

Vandaag zijn we met de kinderen van de daycare op schoolreisje geweest. En wat een belevenissen weer. Zoals gewoonlijk op z'n Filippijns veranderde er wat plannen op het laaste ogenblik, zodat we in plaats van half zeven 's ochtends van huis te vertrekken pas om half 9 vertrokken. Uiteindelijk moesten we toen nog wachten op de bus, die te laat bij de Day Care was aangekomen en dus ook te laat bij ons was.
Het was zo bijzonder om alle enthousiaste kindergezichtjes te zien op de grote stoelen in de bus. Bijna allemaal hadden ze of een ouder of een begeleider mee op de trip. Ik zou eigenlijk ook een meisje bij me moeten houden, maar of ze nu bang voor me was of er was iets anders, ik weet het niet, maar ze wilde niet bij me in de buurt komen. Normaal gesproken in de Day Care geeft ze helemaal geen problemen, maar goed er waren genoeg begeleiders om bij haar in de buurt te blijven.
Later liep ik met Isabel rond die niet bij Raphael wilde blijven, maar Isabel was zo enthousiast dat ik moeite had om haar bij te houden.
Onze eerste stop was bij een vlindertuin, nou had ik me daar wel wat anders bij voorgesteld van te voren. Maar goed er waren vlinders en na een saai praatje van zo'n 20 minuten mochten de kinderen dan ook echt de tuin in, waar een aantal ook een rups konden vast houden en een cocon. Sommige kinderen waren echt geinteresseerd, maar anderen waren meer bezig met het eten van snacks en snoepjes, of zij iets van de vlinders gezien hebben vraag ik me af.
Aangzien de tuin niet zo groot was en er ook een nieuwe groep voor de deur stond, gingen wij naar onze volgende bestemming.
Waar de meeste kinderen meteen op de kleine speelplaats afrenden, voor hen is zoiets kleins al bijzonder genoeg. Maar natuurlijk waren we niet in Crocolandia beland om met een glijbaan en wipwap te spelen maar om de krokodillen te bekijken. Maar eerst mocht er gegeten worden. Iedereen had zijn eigen lunch pakketje mee.. rijst met kip, rijst met ei, rijst met worst.. wat dan ook maar zolang er maar rijst bij was. Want zonder rijst heb je hier in de Filippijnen niet echt gegeten :)
Daarna begon de griezelige toer langs alle verschillende krokodillen verblijven, we mochten zelfs toekijken hoe een krokodil kip gevoerd kreeg met behulp van een lange hengel. Nou die logge beesten kunnen aardig omhoog komen om hun hapje eten uit de lucht te vissen!
Sommige kinderen vonden het zo eng dat ze zich aan hun moeder vastklemden terwijl we anderen in de gaten moesten houden om niet hun handen door het hek te steken of op de spijlen van sommige hekjes te gaan staan. Aan het eind van de tour hadden we wel zo'n 8 krokodillen gezien, een enorme schildpad verschillende vogels en uilen, een struisvogel (een hele grote!) een soort luiaard achtig beest en twee enorme slangen.
Als toetje mochten de kinderen een slang vasthouden of aaien. Volgens mij waren sommige moeders nog banger dan de kinderen. En de paar grote broers die mee waren die waren natuurlijk het dapperste en hielden hun kleine broertje of zusje de slang voor hun neus todat die het op een rennen zetten.
Maar het meeste plezier werd eigenlijk gemaakt in het kleine speeltuintje met een glijbaan twee (kapotte) wipwaps en een klimrek. Zelfs de twee schommels waren buiten gebruik omdat ze gebroken waren. Gelukkig dat de kinderen dat allemaal niet zo veel uit maakt, voor hen was het een hele belevenis en het zal ze vast nog lang bijblijven.
Vorig jaar waren ze met schoolreisje naar het vliegveld gegaan om vliegtuigen te bekijken en daarna naar de Doulos, misschien dat ik ze toen wel gezien heb, maar niet kendde. En nu een jaar later mocht ik mee op schoolreisje. Ik zou wel willen dat al deze kinderen de zelfde mogelijkheden zouden kennen die ik zelf gekend heb. Maar ik zie wel in hoe extra dankbaar ik mag zijn voor alles wat ik heb mogen meemaken als opgroeiend kind in Nederland. En voor deze kids blijf ik bidden dat ze een verschil zullen mogen maken in de wereld waarin ze leven. Alleen God kan hun levenssituatie aanraken en ten goede keren. Wat ben ik dankbaar dat de kids in ieder geval zichtbaar kunnen genieten, ook van zo'n klein uitje.

Zo nu zijn jullie ook weer een beetje op de hoogte!

Indrukken van Cebu

Foto's tijdens het programma op dinsdagavond, waar de straatkinderen eten krijgen!


Alhoewel ik niet zo regelmatig deze blog bijgehouden heb, is er wel van alles gebeurd. Zoals je in de veranderde inleiding kunt lezen, leef ik niet meer in zee, maar in Cebu in de Filippijnen! Een hele omschakeling!
Vorig jaar was ik ook hier, maar dan wel aan boord van de Doulos, met mijn vele internationale Doulos vrienden. Nu kan ik pas echt meer van de cultuur proeven, langzaam de taal leren spreken en onder de mensen leven.
Elke dag valt er wel weer iets te leren, daar blijft het leven boeiend van. Vanmorgen mocht ik eerst in de kerk en daarna in een stadswijk een bijbelverhaal vertellen met behulp van een schetsbord. In de kerk kwamen 10 kinderen naar het programma en in Umapad een wijk van Cebu kwamen er wel zo'n 50. Helaas was er wat miscommunicatie en zaten de kinderen of op hun slippers of op hun hurken naar het verhaal te luisteren want er waren geen matten om op te zitten. Het was mijn eerste keer om het verhaal met het schetsbord te vertellen, dus wel wat kleine foutjes, maar over het algemeen ging het toch vrij goed. Nu zit ik echter wel met groene waterverf vlekken op mijn t-shirt, maar die was ik er zo wel weer uit. In mijn enthousiasme gooide ik het bakje verf over mezelf heen :)
Maar met behulp van het schetsbord en mijn drie vrienden (een kort, middel en lang touwtje) kon ik wel duidelijk uitleggen aan de kinderen hoe belangrijk het is om een keuze te maken voor Jezus.
Nu gebruik ik nog vertaling, misschien dat ik aan het eind van de 10 maanden hier wel een aardig eindje kom in de lokale taal (Cebuano).
Nu kan ik alleen nog maar zeggen dat ze stil moeten zijn, moeten luisteren, moeten gaan staan of zitten, maar langzaam maar zeker wordt mijn woordenschat vergroot. Dat lukt ook wel wanneer de kinderen tegen je blijven kletsen, ook als je ze niet verstaat :)
De afgelopen tijd zijn er hele mooie momenten geweest met de kinderen, en andere moment is het gewoon moeilijk om te zien in welke armoede mensen hier kunnen leven en hoe enorm de verschillen kunnen zijn. De komende tijd zal echt een tijd zijn om te ontdekken wat mijn plaats hier is. Ontdekken hoe ik tot een zegen kan zijn met alles wat God mij heeft toevertrouwd, vooral voor hen die vanwege vele verschillende omstandigheden, veel minder mogelijkheden kennen in dit leven.