Met alle nieuwsbrieven en nu ook mijn evaluaties in het engels heb ik deze blog niet zo goed bijgehouden. Maar dat betekent absoluut niet dat er niets in mijn leven gebeurd. Er gebeurd juist heel veel!
Zo heb ik bijvoorbeeld vorige maand veel mogen reizen en zo meer van de Filippijnen mogen zien en ontdekken. U kent vast wel het programma: ‘ter land, ter zee en ter lucht’. Nou dat heb ik ook mogen ervaren. Allereerst mocht ik naar Manila vliegen naar het hoofdkantoor van OM in de Filippijnen. Na een dagje daar wachten en nieuwe mensen ontmoeten, mochten we ‘s avonds opweg naar de plek waar we onze training voor de Global Challenge zouden hebben. Eerst met al onze bagage in een jeepney gepropt om rond 23.00 uur in een bus te kunnen stappen die ons naar het noorden zou brengen, naar Baguio (hoog in de bergen). Rond een uur of 4.00 in de ochtend kwamen we stijf en vermoeid aan in Baguio, waar we meteen konden voelen dat we in de bergen beland waren, want het was ontzettend koud. Zelfs met een trui en een jas aan zat ik nog te rillen, na de hitte van de afgelopen maanden, was ik deze kou niet meer gewend. Eerlijk gezegd was het een welkome afkoeling! We moesten wel bijna een uur wachten voor een jeepney die ons naar onze eindbestemming zou brengen in Trinidad. Eenmaal daar konden we genieten van een prachtig uitzicht over de met groen bedekte bergen. De plek waar we zouden slapen was wel zo’n honderd trap treden naar beneden en zo kwam het dat we voor elke maaltijd eerst een goede oefening moesten verrichten, omdat we eerst omhoog moesten klimmen! Dat hielp in ieder geval goed voor de eetlust. Voor mij en de andere drie buitenlanders was het ook wel even wennen om drie keer per dag rijst te eten, maar na het naar boven klimmen ging alles er naar smaak in. En al leek het voor mij alsof mijn ontbijt en lunch ook avondeten was, het smaakte prima.
In Trinidad verbleven we een week, het was een week vol training en voorbereiding voor de outreach. Nu had ik met mijn Doulos ervaring al aardig wat training gehad, maar ik blijf nieuwe dingen leren. Zo hadden we praktische sessies waarin we manieren mochten leren en oefenen om het evangelie op een interessante en boeiende manier met illustraties te presenteren. Zoals touw illustraties, ballon illustraties en sketch bord. Zelf mocht ik verschillende drama’s aan de groep aanleren. Ook hadden we sessies over het opzetten van kinderprogramma’s. En elke dag stonden we kort stil bij het belang van zending en Gods opdracht om de volken te bereiken met zijn goede nieuws. ‘s avonds werden we bemoedigd in onze persoonlijke wandel met God en uitgedaagd in ons spirituele leven. Aan het begin van de week werden we ook in vier groepen opgedeeld zodat we in onze groep konden voorbereiden op de taak die we zouden hebben, wanneer we erop uit zouden gaan.
Aangezien we met vier buitenlanders waren had elke groep een buitenlander. Nu ben ik met de Doulos gewend de enige Nederlander in de groep te zijn, maar dan ben ik ook in een groep waar bijna iedereen de enige is van zijn nationaliteit. Nu was ik de enige Nederlander en al mijn andere groepsgenoten van dezelfde nationaliteit. Dit was een van de grootste uitdagingen gedurende onze outreach, omdat ik geen woord verstond van wat ze tegen elkaar zeiden. Maar God is trouw en Hij heeft er voor gezorgd dat ik niet al te veel brokken heb gemaakt in mijn frustratie over de taal barriere. Hij is de enige die eenheid brengt ook in diversiteit. Met deze groep bijzondere mensen mocht ik na de training verder op reis. Mijn team ging naar Mindoro een ander eiland van de Filippijnen. Vroeg in de morgen nadat de drie andere teams vertrokken waren, mochten wij met de auto van de OM directeur terug naar Manila, hier hadden we onze eerste ontmoeting met de organisatie waar we mee samen zouden werken ‘steps of faith’. We verbleven twee nachten in Manila, en zo hadden we meer tijd om voor te bereiden. Vanuit Manila reden we met de bus naar Batangas, waar we de boot namen om naar Mindoro te varen. (Als u zich af vroeg waar het ‘ter zee’ gedeelte bleef, dan heeft u het nu ontdekt.) Zo’n kleine boot was wel even wat anders dan de Doulos, maar ik heb enorm genoten van deze anderhalf uur vaart, de zee heeft toch een enorme aantrekkingskracht! Eenmaal aangekomen in Mindoro zijn we naar Shekinah gereden, waar we mochten verblijven in het stafhuis van ‘steps of faith’. Dit was voor mij de eerste keer om zeven dagen zonder elektriciteit te leven, te slapen op een houten bed zonder matras en te koken op een houtvuur buiten het huis. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik dit mee mocht maken en ik zie hoe gezegend ik ben door mijn hele leven heen. Zelfs de Doulos is luxe vergeleken met de omstandigheden in dorpjes zoals Shekinah! Maar God vergeet al deze mensen niet en Hij zal Zijn recht laten zegevieren. De vraag is of wij aan Gods kant staan en meewerken aan het brengen van Zijn recht, of werken we Hem tegen. Als we Hem tegen werken zullen we uiteindelijk aan het korste eind trekken. Want Zijn oordeel zal voor eeuwig standhouden en Zijn oordeel zal rechtvaardig zijn!
Eenmaal terug in Cebu mocht ik genieten van een tienerkamp om vervolgens een andere reis te mogen maken naar het eiland Siquijor. De bijgevoegde foto's zijn van onze tijd in Siquijor een van de mooiste plekjes die ik tot nu toe in de Filippijnen heb gezien. Maar het verhaal hierover komt later, zodat jullie niet alles in een keer hoeven te lezen!
"Your mercy, O Lord, is in the heavens; Your faithfulness reaches to the clouds. Your rigteousness is like the great mountains; Your judgements are a great deep; O Lord, You preserve man and beast. How precious is Your lovingkindness, O God! Therefore the children of men put their trust under the shadow of Your wings."
Psalm 36:5-7
Groetjes,
Mirjam
Posts
